KLAUZULA INFORMACYJNA

Wypełniając obowiązek prawny uregulowany zapisami art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) Dz. U. UE . L. 2016.119.1 z dnia 4 maja 2016r, dalej jako „RODO”, informujemy, że:
1. dane Administratora i Inspektora Ochrony Danych znajdują się w linku „Ochrona danych osobowych”,
2. Pana/Pani dane osobowe w postaci adresu IP, są przetwarzane w celu udostępniania strony internetowej oraz wypełnienia obowiązków prawnych spoczywających na administratorze(art.5 ust.2 RODO),
3. dane osobowe mogą być przekazywane organom państwowym, organom ochrony prawnej (Policja, Prokuratura, Sąd) lub organom samorządu terytorialnego w związku z prowadzonym postępowaniem,
4. Pana/Pani dane osobowe nie będą przekazywane do państwa trzeciego ani do organizacji międzynarodowej,
5. Pana/Pani dane osobowe będą przetwarzane wyłącznie przez okres i w zakresie niezbędnym do realizacji celu przetwarzania,
6. przysługuje Panu/Pani prawo dostępu do treści swoich danych osobowych oraz ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania lub prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania,
7. ma Pan/Pani prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych,
8. podanie przez Pana/Panią danych osobowych jest fakultatywne (dobrowolne) w celu udostępnienia strony internetowej,
9. Pana/Pani dane osobowe nie będą podlegały zautomatyzowanym procesom podejmowania decyzji przez Administratora, w tym profilowaniu,
10. po zamknięciu okienka, do klauzuli informacyjnej masz dostęp w górnej części strony.
zapoznałem/zapoznałam się

Historia

Poczet kierowników i dyrektorów szkoły 

 

2002 –                     - Edyta Żmuda

1994 – 2002           -  Andrzej Obiała

1983 – 1994           - Janina Kaczuba

1976 – 1983           - Maria Kalfas

1964 – 1976           - Krystyna Jaraczewska

1953 – 1964           - Tadeusz Sobczak

1948 – 1953           - Zygmunt Stańczyk

1947 – 1948           - Natalia Celerówna

1945 – 1947           - Witold Ludwig

1938 – 1945           - Euzebiusz Stańczykowski

1937 – 1938           -  (?) Okoń

1932 – 1936           -  (?)

1929 – 1932           - Stanisław Kalisz   

1926 – 1929           - Józef Zając

1924(?)-1926         -  Stanisław Pluciński

1920 –    (?)           -  Irena Matuszczak

1918 –    (?)            - Zaczyńska

1912 –    (?)            - Grejlich

1907 – 1912           -  (?) Hołda  

(?) – 1907               -  (?)

Historia Publicznej Szkoły Podstawowej w Glinniku

Przełom XIX i XX wieku

Historia szkoły w Glinniku sięga lat osiemdziesiątych XIX wieku. Szkoła zlokalizowana była w Nowym Glinniku. Mieściła się w drewnianym budynku krytym strzechą, w którym jedną izbę zajmował nauczyciel, druga zaś przeznaczona była na salę lekcyjną. Placówka była prawdopodobnie trzydziałowa. Uczył jeden nauczyciel na dwie zmiany. W szkole tej dzieci uczyły się języka polskiego, języka rosyjskiego, matematyki i geografii. Modlitwę musiały odmawiać w języku rosyjskim. W „Przewodniku po Królestwie Polskim” A. Babińskiego i J. M. Bazewicz z roku 1900 i w „Spisie alfabetycznym miast, osad, wsi, kolonii Królestwa Polskiego” znajdujących się w Państwowym Archiwum w Tomaszowie Mazowieckim została zanotowana wieś Glinnik, a obok nazwy miejsca, wymieniono wyraz szkoła, co oznaczało, że we wsi musiała być szkoła zarejestrowana w dokumentach państwowych.

Podobno w latach 1907 – 1912 nauczycielem szkoły w Nowym Glinniku był pan Hołda, po nim zaś pan Grejlich (nazwiska zachowały się w odręcznym zapisie w kronice szkolnej z 1983 roku). W klasie trzeciej każdy z uczniów musiał umieć pokazać na mapie i na globusie Imperium Rosyjskie oraz znać na pamięć członków rodziny carskiej. Uczyło się w tym czasie około 30 uczniów, głównie chłopców z dwóch Glinników, Dąbrowy i Marianki, a nawet z obu Jasieni.

I wojna światowa

W okresie I wojny światowej szkoła przestała funkcjonować. W 1914 roku kilku chłopców uczęszczało na prywatne lekcje do pani Marii Świderek. W 1915 roku dzieci uczyły się w mieszkaniu pana Karwasika. Nauczycielką była pani Gajewska. W następnym roku szkoła została przeniesiona do mieszkania państwa Kubackich. Uczyła w niej pani Maria Kubacka. W 1917 roku szkoła powtórnie znajduje się w mieszkaniu pana Karwasika.

Dwudziestolecie międzywojenne

Oprócz pani Kubackiej uczy pani Zaczyńska z Tomaszowa Mazowieckiego, która w 1918 roku obejmuje kierownictwo szkoły. Obie panie były już wtedy nauczycielkami mianowanymi i otrzymywały pensje od państwa. W 1920 roku szkoła została przeniesiona do państwa Kuźbów, a kierownictwo obejmuje pani Irena Matuszczak. Szkoła w tym czasie liczyła cztery oddziały. Z powodu dużej ilości dzieci (około 80) nauka odbywa się na dwie zmiany. Bardzo duży nacisk kładziono na naukę historii. W tym samym czasie uruchomiona została trzyoddziałowa szkoła w Nowym Glinniku. Jak wspominała pani Maria Gajewska, która uczęszczała do szkoły od września 1923r.: ” placówka znajdowała się u Ignaca Kuźby w jednej dużej izbie. Wszystkie klasy uczył pan Zając. Dzieci siedziały w długich ławach, z których każdą zajmowała inna klasa (prawdopodobnie były dwa rzędy ław, w każdej siedziało po ośmioro dzieci). Sala miała trzy okna wychodzące na: podwórze, sad, i drogę”. W pamięci poetki doskonale zachowały się zabawy na świeżym powietrzu podczas przerw lekcyjnych. Najbardziej jednak pamiętała grę na skrzypcach swojego ukochanego nauczyciela – pana Zająca oraz biblioteczkę, w której znajdowały się książeczki, wypożyczane niektórym dzieciom. W liście z 2008r. pisze: „I tak w szkole Kuźby skończyliśmy 1,2 i 3 klasę. Tam też była w szafie biblioteczka i do śmierci będę pamiętała książki, jakie mi pan Zając pożyczył. Była to „Kocia mama” , a następnie Janusza Korczaka „Franki, Józki i Jaśki” i „Mośki, Jośki i Srule”. Po latach pani Maria Halina Gajewska w wydanym w 2009 r. tomiku wierszy „Moja ziemia” pisze:

 „Moja kochana szkoła w Glinniku”

                                            Pamięci pana Józefa Zająca

Gdy złe lata minęły na polskiej krainie,
Wolno już było po polsku uczyć się dziecinie...
A nie chórem, pod batem „Boże cara chrani...”
Słońce nam zaświeciło i wolności dni...

Uczyły miłe panie - szkoła była mała.
Pamiętam panią Irenę Matusiak – szarytką została.
Potem Maria Kubacka, Wenia Gajewska moja ciocia miła,
Lecz obie wyszły za mąż i każda ten „zawód” zmieniła.

 

Aż zjawił się pan Józef Zając, co skrzypce pod pachą nosił...

Skrzypce zaczarowane! A on Polskę głosił...

Już o siódmej rano pan Zając biegł drogą,

Pod pachą niósł skrzypeczki, wiódł dziatwę niebogą.

 

Dreptali wszyscy od Witków ”Gajków” do Kuźby Ignaca.

Drogi dwa kilometry! Taka była praca.

Dzieci z kajetami w koszyczku, A,B,C... i ołówki...

I kromki suchego  chleba, by posilić główki!

 

I do klasy bosaka, albo w trepkach zimą...

Ale duch był radosny! W pamięci nie zginą!

Klasa bielona wapnem i jedna jedyna!

A dzieciaków ze setka! Czy izba wytrzyma?

 

Wesoło było w klasie, co trzy okna miała...

Jedno okno na wschód, tu inwentarz żywy Kuźbów klasa oglądała.

Okno południowe na sad Picholów wyglądało...

Tam było cudnie zielono i wiele ptaków śpiewało!

 

Ale najbardziej kusiło okno na drogę:

Piaszczyste koleiny, konie i wozy jechały i dziad kuśtykał, co miał chorą nogę.

Kusiła nas ta droga! I ledwie dzwonek na pauzę zadzwonił,

Biegliśmy na wyścigi i ten, tego gonił...

 

Bo ta droga przed szkołą, piaszczysta, nierówna,

To był nasz plac zabaw i rozrywka główna!

Już Politański Władek dał hasło zabawy!

Wnet szeregi „dwóch ogni” walczą.  A pod płotem – to są widzów ławy.

 

A po biegach „dwóch ogni” było koło młyńskie...

Kręciło się, kręciło i bach w piach! Za cztery „reńskie”.

W piachu tej drogi wielka radość była,

Lecz na dzwonek pana, dziatwa do klasy wróciła!

 

Otrząsnęliśmy piasek, włosy poprawili,

Grzecznie cicho usiedli, na „Pana” patrzyli...

Trzy pierwsze ławki „to grzeczne pierwszaki”

W ławce aż po ośmioro, przecież ścisk był taki!

 

Druga klasa za pierwszą książki otworzyła

I po cichu dukają, pod każdym słowem palec położyła.

Trzecia klasa z tablicy rachunki spisuje,

A potem je z wysiłkiem dzielnie rozwiązuje!

 

Czwarta pisze dyktando, pan Zająć dyktuje...

I coraz pięknymi oczami klasę podpatruje...

Piąta klasa glinnicka – młodzież wykształcona!

Uczą się historii, geografii – mapa rozwieszona...

 

Piątaki to już mądrzy i każdy potrafi

Na mapie pokazać, gdzie Kraków, Warszawa, na lekcji geografii.

A po trudach dukania, pisania z błędami.

Lekcja ostatnia: Pan Zając czarował skrzypcami.

 

Cudne to były pieśni, to o ciemnym lesie,

Gdzie ptaszęta śpiewają, a wiatr echo niesie...

O kalinie, co w lesie nad strumykiem stała

I na Jasia z wierzbową fujarką czekała...

 

Zaczarowana klasa śpiewała pięknie, tak jak nasz pan chciał.

A pan Zając natchniony, jak czarodziej grał...

Ja dzisiaj myślę, jak pan Zając w ciasnocie, i tym tłumie dzieci

Dokonywał tej sztuki serca? Niech pamięć o nim w Glinniku wciąż świeci!

 

W 1926 roku szkołę przenosi się do państwa Kwiatków w Glinniku. Jest ona pięciooddziałowa, kierownictwo od 1921 roku sprawuje pan Zając. Najstarsze zachowane dokumenty pochodzą z roku szkolnego 1924/25. Jest to Księga Główna ocen postępów uczniów w naukach, z której wynika, że w Glinniku I, Powiat rawski, funkcjonowała Jednoklasowa Publiczna Szkoła Powszechna, jej kierownikiem był Stanisław Pluciński, na liście wpisanych jest 65 uczniów w czterech oddziałach.

W roku szkolnym 1925/26 była to już Dwuklasowa Publiczna Szkoła Powszechna do której uczęszczało 161 uczniów (rok urodzenia od 1913 do 1920) podzielonych na pięć oddziałów.

W roku szkolnym 1926/27 funkcję kierownika pełnił Józef Zając, był też nauczycielem wraz z Zygmuntem Skonecznym. W rejestrze figuruje 158 uczniów w pięciu oddziałach. W roku 1927 wynajęto dodatkową izbę dla klas IV i V u państwa Kubackich.

W Księdze Głównej w roku 1928/29 zanotowano 152 uczniów w czterech oddziałach (I klasa – 49 uczniów, II klasa – 41 uczniów, III klasa – 32 uczniów, IV – 30 uczniów) obok podpisu kierownika szkoły - pana Zająca po raz pierwszy podpisała się nauczycielka L. Marciniakówna, jej nazwisko widnieje w arkuszach ocen do roku 1932.

Rok szkolny 1929/30 jest przełomowy, szkoła nosi nazwę Trzyklasowa Publiczna Szkoła Powszechna w Glinniku, Powiat rawsko-mazowiecki i  uczęszcza do niej 175 uczniów, którzy uczą się w pięciu oddziałach, kierownikiem jest p. Stanisław Kalisz, a obok p. Maciniakówny, widnieje podpis drugiej nauczycielki p. A. Mazurówny. Ten sam skład osobowy kadry pedagogicznej odnotowano także w roku szkolnym 1930/31 (191 uczniów) i w 1931/32. Wtedy szkoła ma sześć oddziałów i jest Czteroklasową Publiczną Szkołą Powszechną w Glinniku, Powiat rawsko-mazowiecki (I klasa – 61 uczniów, II klasa – 56 uczniów, III klasa – 46 uczniów, IV klasa – 30 uczniów, V klasa – 14 uczniów, VI klasa – 6 uczniów). Łącznie ma 212 uczniów. Do składu rady pedagogicznej dołącza pan Linek.

W roku 1936 podjęto decyzję wybudowania nowej szkoły z funduszy ludności, gminy i prezydenta Mościckiego, który przeznaczył na ten cel 5.000 złotych. W październiku 1937 roku ukończono budowę i tym samym około 90 dzieci mogło rozpocząć naukę w nowym budynku. Był to ten sam, w którym obecnie mieści się szkoła. Pierwszym kierownikiem został prawdopodobnie pan Okoń, po nim kierownictwo objął Euzebiusz Stańczykowski. Szkoła była już sześciooddziałowa (Publiczna Szkoła Powszechna stopnia II w Glinniku). Klasę szóstą uczniowie powtarzali, gdyż było to warunkiem otrzymania świadectwa ukończenia szkoły powszechnej. W roku szkolnym 1938/39 na jednym z zachowanych świadectw szkolnych podpisała się nauczycielka p. Irena Stańczykowska (żona kierownika).

II wojna światowa

W 1939 roku budynek szkoły na okres jednego miesiąca zajęli Niemcy. Nauczyciele wszystkich typów szkół w Polsce samorzutnie i bez wynagrodzenia podejmują pracę od 1 października 1939r. Zainteresowało to Niemców, a ich reakcją było zamykanie gimnazjów i uniwersytetów. Pozostawiono szkolnictwo powszechne. W styczniu 1940 r. szkoły otrzymują nakaz usunięcia godeł, obrazów i pieczęci polskich. Wszystkie podręczniki uczniów i egzemplarze biblioteczne musiały być odesłane do punktów zbiorczych. Nakazano również usunąć ze szkół Żydów. Zabroniono uczyć historii i geografii, nauczyciele jednak omijają te zakazy i uczą bez podręczników, posługując się przedwojennymi programami. Od października 1939 roku szkoła już funkcjonowała. Uczyli pan Euzebiusz Stańczykowski, Irena Stańczykowska, Anna Orłowska oraz M. Osiewska. Od roku 1940 uczono z podręczników, przy pomocy czasopisma „Ster” wydawanego przez okupanta. Było to powszechne i obligatoryjne czasopismo dla młodzieży szkół powszechnych pod redakcją kolaborantaFeliksa Burdeckiego wydawane w latach 1940-1944 przez Wydział Nauki Wychowania i Oświaty Ludowej przy rządzie Generalnego Gubernatorstwa w Krakowie. Zastępowało podręczniki szkolne do nauki języka polskiego. W okresie okupacji niemieckiej wychodziło również pismo Mały Ster przeznaczone dla uczniów szkół powszechnych z klas I i II. Pisma te zastąpiły wydawany do 1939Płomyczek” Z czasu II wojny światowej nie zachowały się dokumenty z roku szkolnego 1939/40 i roku 1940/41, od roku 1941/42 do roku 1944/45 w szkole są Księgi Ocen prowadzone w języku niemieckim i polskim. Szkoła nazywała się Publiczna Szkoła Powszechna stopnia II z polskim językiem nauczania w Glinniku (3-Klassige Őffentliche Polnische Volksschule), widnieje też wyraźna, duża okrągła pieczęć o treści: Polska Publiczna Szkoła Powszechna. Uczono: religii (Religian), języka polskiego (Polnische Sprache), nauki o przyrodzie (Natrkunde), arytmetyki z geometrią (Rechnen und Raumlehre), rysunków (Zeichen), zajęć praktycznych (Werkunterricht), śpiewu (Gesang), ćwiczeń cielesnych (Leibesübungen). W roku 1941/42 były dwie klasy: pierwsza (57 uczniów) i trzecia (34 uczniów), obok p. Stańczykowskiego pracowała p. M. Osiewska, a od roku 1941 A. Orłowska. W roku 1942/43 było 240 uczniów (I klasa – 56 uczniów, II klasa – 42 uczniów, III klasa – 32 uczniów, IV klasa  – 33 uczniów, V klasa – 37 uczniów, VI klasa – 40 uczniów). Prawdopodobnie w 1943 roku budynek szkoły zajęli Azerbejdżanie sprzymierzeni z Niemcami. Pedagodzy nie zaprzestali jednak nauczania, lecz czynili to potajemnie. Za rok szkolny 1943/44 nie zachowały się żadne dokumenty. W roku 1944/45 w szkole uczyło się 210 uczniów w sześciu oddziałach (I klasa – 67 uczniów, II klasa – 48 uczniów, III klasa – 25 uczniów, IV klasa – 41 uczniów, V klasa – 18 uczniów, VI klasa – 11 uczniów).

       

Lata 1945 - 1982

Po zakończeniu II wojny światowej szkoła w Glinniku liczyła cztery oddziały. Kierownikiem i jedynym nauczycielem był pan Witold Ludwig. Razem z nim pracowała Natalia Celeda (podpisywała się Celedówna), która w roku szkolnym 1947/48 pełnia funkcję kierownika. Następnie kierownictwo szkoły objął pan Zygmunt Stańczyk.
W roku szkolnym 1948/49 uruchomiono szóstą klasę. Aby uzyskać świadectwo ukończenia szkoły, trzeba było powtarzać klasę szóstą i zdać egzamin końcowy lub klasę siódmą kończyć w Szkole Podstawowej w Lubochni. W tym czasie oprócz pana Stańczyka uczyli pan Tadeusz Sobczak (od 1948 r.) i pani E. Badełkowa (od 1949 roku). W 1949 roku utworzono klasę VII w Szkole Ogólnokształcącej Stopnia Podstawowego w Glinniku, Powiat rawski. W 1950 roku do grona dołączył Stefan Janeczek, a w 1951 pracę podjęły: Agata  Osińska i Janina Dula (Słoma).

W 1953 roku kierownikiem szkoły jest pan Stańczyk, który odchodząc, przekazuje schedę panu Tadeuszowi Sobczakowi. Z Lubochni przenosi się pani Maria Więcław, łącznie więc pracuje nadal czworo nauczycieli.

W roku szkolnym 1955/56 po odejściu pani Agaty Osińskiej i pani Duli – Słomy podejmują pracę pani Aleksandra Archacka i pan Benedykt Ciesielski, który po upływie roku odchodzi z Glinnika, a na jego miejsce przychodzi pan Jan Świderek.
W 1956 roku pan Świderek przeniósł się do szkoły w Spale, a zastąpiła go nowa nauczycielka pani Janina Wolska. W szkole było 160 uczniów. W rok później
z Jasienia do Glinnika przenosi się pani Krystyna Pełka.

W roku 1957 ukończyła szkołę poetka i twórczyni ludowa pani Janina Schab. Tak po latach wspomina w wierszu pt. „Z Glinnika do Lubochni” w  tomiku „Lubochnia - moja Ojczyzna” te dni:

 

Moja Kochana Szkoło w Glinniku,

Nauczycielko sprzed połowy wieku.

Tyś mnie uczyła liter i cyferek,

Tyś nauczyła, jak wiedza rodzi się w człowieku.

 

Mądrzy cię zbudowali-

Chociaż w szarym polu,

Na fundamencie - ze skały i wiedzy.

I tak przetrwałaś – czasy wojny i pokoju.

 

Rok tysiąc dziewięćset pięćdziesiąty-

To odległe czasy,

Prowadziła mnie Mama,

Do pierwszej podstawowej klasy.

 

Pamiętam pierwszy dzień w szkole.

Słyszę pierwszy dzwonek,

Który patrzył na zegar

Jak oko sokole.

 

I z wielka dokładnością

Pani woźna wydzwaniała,

By nie przeszkodzić w lekcjach,

Kiedy przerwa się zbliżała.

 

Skończone osiem latek,

Czas pokrzepić duszę,

Wziąć do ręki katechizm,

By przyjąć Pierwszą Komunię – w pokorze i skrusze.

 

I do dziś nie śmiem pytać,

Jak to było?

Gdy do Kościoła w Lubochni,

Pieszo się chodziło.

 

Siedem lat dobrych ocen,

Było radością Kochanych Rodziców.

Co dzień szłam obok kapliczki,

I domu państwa Czechowiczów.

 

Kreśliłam znak krzyża na czole,

Bo mama być grzeczną kazała.

Lecz spoglądam na ten dom,

Gdzie Maria Gajewska mieszkała.

 

Na tym rozdrożu w Glinniku,

Wiedza się rozwijała.

Po latach Maria Halina Gajewska

Jak owoc swe książki wydała.

 

Daj Boże – w jedno połączyć to wszystko,

Iść jak przed laty minąwszy lotnisko

Donieść Wiedzę z Glinnika i książki Gajewskiej Marii Haliny

Do Centrum Kultury, Lubocheńskiej Gminy.

 

W roku szkolnym 1958/59 odchodzi pani Wolska i rozpoczynają pracę w szkole w Glinniku: pani Janina Stępień i pani Krystyna Pełka. W następnym roku szkolnym pracę rozpoczęli pani Teresa Rudkiewicz i pan Stanisław Pełka. Tak więc w szkole w Glinniku pracuje od 1959/60 roku siedmiu nauczycieli. Zachowały się od tego roku szkolnego protokoły z większości rad pedagogicznych, dzięki którym szczegółowo można odtworzyć życie szkoły.

W roku szkolnym 1960/61 w tutejszej szkole pracują: kierownik – pan Tadeusz Sobczak oraz panie: Krystyna Pełka, Janina Stępień, Maria Pietrzak (Więcław)
 i Stanisław Pełka. Szkoła liczy 191 uczniów. Ukończyło naukę w klasie VII – 19 uczniów.

W roku szkolnym 1961/62 liczba uczniów wynosiła 193, w tym 20 absolwentów. Pracę podejmuje pani Krystyna Jaraczewska i pani Maria Kalfas. Protokoły z posiedzeń rady pedagogicznej potwierdzają, że w naszej placówce działało Szkolne Koło Budowy Szkół i Szkolne Koło Odbudowy Warszawy. Uczniowie zajmowali się zbieraniem pieniędzy na budowę szkół w Polsce i odbudowę stolicy. Zachowały się także zapisy ze składem osobowym Komitetów Rodzicielskich klas i tak przewodniczącymi byli:

Klasa I – p. Zygmunt Grad,

Klasa II – p. Józef Michalski,

Klasa III – p. Ignacy Bernat,

Klasa IV – p. Józef Walak,

Klasa V – p. Weronika Paprocka,

Klasa VI – p. Katarzyna Michałowska,

Klasa VII – p. Stanisław Świderek (przewodniczący szkolnego Komitetu Rodzicielskiego).

W drugim półroczu powstaje na pewno drużyna harcerska, której opiekunem na krótko zostaje pan Stanisław Pełka, następnie ( w kolejnym roku szkolnym) rozwija ją pani Maria Czapnik-Wilmańska i nadaje imię Dywizjonu 303. W następnym roku szkolnym 1962/63 na 187 uczniów szkołę ukończyło 22. 19 kwietnia 1963 roku po raz pierwszy protokół rady pedagogicznej pisany był długopisem (!), a nie stalówką w obsadce. W roku szkolnym 1963/64 chodzi do szkoły 188 uczniów, a klasę siódmą kończy 14.

Od 1 września 1964 roku kierownictwo szkoły przejmuje Krystyna Jaraczewska. Pracują nadal ci sami nauczyciele. Liczba uczniów wynosi 192, absolwentów – 26.

W roku szkolnym 1965/66 do szkoły uczęszcza 200 uczniów, w tym kl. VII – 30. 31 stycznia powołano do życia w szkole Ligę Ochrony Przyrody, działa koło Polskiego Czerwonego Krzyża, młodzież zbiera pieniądze na SKO, kontynuuje pracę drużyna harcerska.

W roku szkolnym 1966/67 liczba nauczycieli zostaje zwiększona o 1 osobę – panią Marię Wilmańską, która podejmuje się do m.in. prowadzenia drużyny harcerskiej.
W tym też roku po raz pierwszy naukę podjęła klasa ósma jako najwyższa w szkole.1 września 1967 roku pracę w szkole w Glinniku podejmuje pani Barbara Opacka. Liczba uczniów wynosi 207. Ośmioletnią szkołę podstawową kończy 22 uczniów. W placówce działa Samorząd Uczniowski, Szkolna Kasa Oszczędności, Związek Harcerstwa Polskiego, Społeczny Komitet Budowy Szkół.

W roku szkolnym 1968/69 na miejsce pani Krystyny Pełki przyszła pani Zofia Grabowiecka. Uczniów – 201, absolwentów – 32. W szkole działa poza organizacjami wymienionymi w poprzednim roku szkolnym: koło matematyczne, techniczne, polonistyczne, uprawia się tzw. działkę biologiczną (m.in. hodowano króliki) w ramach praktyk uczniowskich. Powołuje się Koło Przyjaciół Harcerstwa, na czele którego stanął pan Walczak.

W roku szkolnym 1969/70 w szkole jest 184 uczniów, ósmą klasę kończy 22.

W kolejnym roku szkolnym do szkoły uczęszcza 168 dzieci, zanotowano powstanie gromady zuchowej i Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

Od września 1971 pracę w Glinniku rozpoczęła pani Janina Kaczuba. W połowie roku szkolnego 1971/72 (3 marca) na stanowisko dyrektora szkoły w Królowej Woli przeszła pani Barbara Opacka. Uczniów jest 158 w tym 18 w klasie ósmej. Rozpoczyna działalność Koło żywego słowa i Koło czytelnicze.

W roku 1972/73 uczęszczało 149 uczniów a ukończyło 21.

W roku szkolnym 1973/74 pracuje w szkole poza gronem pedagogicznym woźna Badowska, przewodniczącym Komitetu Rodzicielskiego jest pan Michałowski, sekretarzem Komisji Rewizyjnej – pani Dzierżanowska. Z końcem roku szkolnego odchodzi pani Maria Wilmańska – Czapnik, a  pracę w Szkole Podstawowej
w Glinniku  w roku szkolnym 1974/75 podjęła pani Irena Staszek. Szkoła w tym roku liczyła 126 uczniów, a w czerwcu 1975 r. naukę ukończyło 22 uczniów.

W następnym roku uczęszcza 124 uczniów, kończy 19. Szkoła podlega Gminnemu Dyrektorowi Szkół – Henrykowi Rysiewskiemu, jego zastępcą jest p. Anna Sowińska, a stanowisko starszego wizytatora zajmuje Tadeusz Niciński.

W 1976 roku kierownictwo szkoły obejmuje pani Maria Kalfas, zaś pani Krystyna Jaraczewska przenosi się do Poznania. Pracę podejmuje pani Wanda Kuik, uczniów jest 135, a w klasie VIII – 23 osoby. Z końcem roku szkolnego 1977/78 odszedł na emeryturę po 30 latach pracy w szkole pan Tadeusz Sobczak, a podjęła pracę pani Józefa Bednarz – mgr matematyki. Liczba uczniów w tym roku wynosiła 128, absolwentów – 26.

W roku szkolnym 1978/79 do Krakowa wyjeżdża p. Zofia Grabowiecka. Uczniów jest 131.  W następnym roku szkolnym pracę rozpoczyna pani Elżbieta Bronowicka i pani Anna Rybczyńska, a od 15 października 1979 roku pan Stanisław Klimek. Do szkoły uczęszcza 132 uczniów, z czego tylko 9 kończy klasę ósmą.

W roku szkolnym 1980/81 odchodzi z pracy p. Stanisław Klimek i pani Józefa Bednarz. W szkole jest 134 uczniów, w klasie VIII – 20.

 

Stan wojenny

W roku szkolnym 1981/82 uczy w szkole 9 nauczycieli: kierownik - Maria Kalfas, Elżbieta Bronowicka, Lidia Golonka, Zofia Knap, Maria Pietrzak, Janina Kaczuba, Irena Staszek, Stanisław Pełka, Tadeusz Machulski. Liczba uczniów w tym czasie wynosi 123, absolwentów 15. W protokole rady pedagogicznej z 8 stycznia 1982 roku odnotowuje się wprowadzenie stanu wojennego na terenie całego kraju, a dyrektor szkoły prosi o przestrzeganie prawa z tego wynikającego. Z końcem roku odchodzi pani Maria Kalfas, która przenosi się do Krakowa. Na zaproszeniu pożegnalnym własnoręcznie notuje:

 

„Zanim wyjadę – pragnę być z wami,

Dotknąć raz jeszcze serdecznych dłoni

I przez chwilę wierzyć kochani,

Że czas miniony da się dogonić ...”

Po 34 latach pracy w zawodzie odeszła na emeryturę pani Maria Pietrzak.

W roku szkolnym 1982/83 funkcję dyrektora obejmuje pani mgr Janina Kaczuba. Odeszli z pracy w Glinniku: pan Machulski, pani Kalfas, pani Bronowicka, zaś pracę podjęli: pani Janina Machulska, pani Wanda Kuik, pani Marta Sobczak oraz pan Wiktor Zaborowski. Na pół etatu powróciła do pracy pani Maria Pietrzak. Szkoła liczy 120 uczniów, w tym szkołę ukończyło 13.

 

Lata 1983 – 1989

W roku szkolnym 1983/84 w wyniku likwidacji Przedszkola w Glinniku utworzono przy szkole 9 oddział – przedszkolny. Prowadziła go pani Anna Wąchała. Praca
w szkole była trudna z uwagi na niemalże katastroficzne warunki lokalowe (nie wszystkie klasy były ogrzewane, w szkole nie było bieżącej wody, węzła sanitarnego, szatni), dlatego z inicjatywy pani dyrektor Janiny Kaczuby 26 stycznia 1984 r. powołano Społeczny Komitet Rozbudowy Szkoły w składzie:

Przewodniczący        - Józef Łysakowski (Marianka)

Zastępca przewodn .- Jerzy Chmielewski (Nowy Glinnik)

Sekretarz                   - Jadwiga Tomczyk (Glinnik)

Skarbnik                    -  Danuta Świderek (Dąbrowa)

Członkowie                -  Andrzej Pająk (Marianka)

                                    - Krystyna Darmos (Dąbrowa)

                                    - Stanisław Jedliński (Nowy Glinnik)

                                    - Tadeusz Szczur (Glinnik)

                                    - Władysław Wójciak (Glinnik)

                                    - Wiesław Flisiak (Glinnik)

                                    - Mieczysław Pichola (Glinnik)

                                    - Barbara Świech (Glinnik).

Za publiczną zbiórkę pieniędzy w poszczególnych wsiach odpowiadali:

Marianka: Józef Łysakowski, Andrzej Pająk, Irena Staszek;

Dąbrowa: Krystyna Darmos, Danuta Świderek, Wanda Kuik;

Nowy Glinnik: Jerzy Chmielewski, Stanisław Jedliński, Janina Machulska;

Glinnik (od Jednostki do sklepu): Jadwiga Tomczyk, Wiesława Flisiak, Stanisław Kowalik;

Glinnik (od sklepu do nr 100): Tadeusz Szczur, Władysław Wójciak, Zofia Knap;

Glinnik (od nr 101): Mieczysław Pichola, Barbara Świech, Anna Wąchała.

Zebrano 162 tysiące złotych. Projekt budynku wykonał w czynie społecznym technik budowlany pan Józef Łysakowski. Powołanie Społecznego Komitetu Rozbudowy Szkoły podyktowane zostało podjęciem starań o poprawę warunków lokalowych szkoły. W projektowanym budynku miały się znaleźć się pomieszczenia dla oddziału przedszkolnego, pracownia pracy – techniki i zastępcza sala gimnastyczna. Przeprowadzono zbiórkę pieniężną wśród mieszkańców poszczególnych wsi. Postanowiono z początkiem roku przystąpić do pierwszych prac związanych
z projektowaną rozbudową. W roku szkolnym 1984/85 szkoła liczy 118 uczniów i 14 dzieci w klasie 0.  W szkole pracuje 11 nauczycieli: Są nimi: panie: Janina Kaczuba,  Lidia Golonka, Zofia Knap, Wanda Kuik, Janina Machulska, Maria Pietrzak, Marta Sobczak, Irena Staszek, Teresa Staszek oraz panowie: Stanisław Pełka i  Stanisław Kowalik.

Rok szkolny 1985/86 inauguruje 120 uczniów,  a oddział przedszkolny liczy 14 dzieci. Nadal w szkole pracuje 11 nauczycieli : Janina Kaczuba, Zofia Frankowska, Zofia Knap, Janina Madzio, Janina Machulska, Dariusz Mroczek, Marta Sobczak, Irena Staszek, Teresa Staszek, Wiktor Zaborowski, Stanisław Kowalik, Stanisław Pełka
i Maria Pietrzak.

W roku szkolnym 1988/89 wielu przeżyć dostarczyła kompleksowa wizytacja szkoły przez władze oświatowe, na czele której stał Naczelnik Delegatury zamiejscowej pan Stanisław Tomasik i towarzyszyli mu Teresa Małagocka i Andrzej Obiała.

Od września 1989 roku wprowadzono naukę religii do szkół. W Glinniku prowadził ją proboszcz parafii spalskiej ks. Bogdan Giertuga. Uczniowie w tygodniowym planie lekcji mieli po jednej godzinie religii za wyjątkiem dzieci z kl. II, które zgłębianiem nauki Kościoła zajmowały się podczas dwóch godzin lekcyjnych z uwagi na przygotowania do przyjęcia pierwszej komunii świętej. W klasach powieszono poświęcone krzyże. Na koniec roku szkolnego pracę zakończyła matematyczka pani Janina Madzio, która przeszła do Szkoły Podstawowej w Spale.

 

Lata 1989 – 1999

Od września 1990/91 rozpoczęli pracę: Marzena Józwik, Marek Michalak i Sławomir Miszczuk. W lutym 1991roku zmarł nagle (wracając z posiedzenia rady pedagogicznej w Lubochni) pan Stanisław Kowalik – nauczyciel wych. fizycznego i opiekun Szkolnego Klubu Sportowego.

Rok 1992 rozpoczął się kolejną reformą oświaty. Wszystkie szkoły podstawowe przeszły pod zarząd samorządów lokalnych, w przypadku Szkoły Podstawowej
w Glinniku była to Gmina Lubochnia, która stała się organem prowadzącym dla instytucji oświatowych. Nadzór pedagogiczny nad szkołą sprawowała nadal Delegatura Zamiejscowa Kuratorium Oświaty i Wychowania w Tomaszowie Maz. W ferie zimowe umiera nagle emerytowany nauczyciel matematyki pan Stanisław Pełka, który pracował w naszej szkole 30 lat.

W roku szkolnym 1992/93 nie zmienia się skład grona pedagogicznego, a do szkoły chodzi  133 uczniów. Trwają intensywne prace  przy rozbudowie szkoły. Wójt gminy – Włodzimierz Nitkowski pozyskuje fundusze na ukończenie inwestycji. Już pod koniec wakacji, jak zapisano w szkolnej kronice, że: „z ogromną radością nauczyciele
i uczniowie urządzali nową część szkoły”. Uroczystości oddania do użytku budynku, poświecenia go przez księdza Franciszka Augustyńskiego – Kanclerza Kurii Diecezjalnej odbyły się 24 października 1993r. w niedzielę. Uczniowie pod kierunkiem pań – Ireny Staszek i Zofii Knap przygotowali krótki występ artystyczny – śpiewali piosenki i recytowali wiersze.

24 czerwca 1994r pożegnano odchodzącą na emeryturę panią Janinę Kaczubę, która pracowała w szkole od 1971r., a od 1982r. pełniła funkcję dyrektora placówki. Tego dnia przekazano symbolicznie szkołę Andrzejowi Obiale, który piastował tę funkcję do maja 2002r.

XXI wiek

Rok 1999/2000 był pierwszym rokiem szkolnym, kiedy to szkoły podstawowe w Polsce  przeszły na system sześcioletni. Szkoła zmieniła nazwę na Publiczna Szkoła Podstawowa w Glinniku, a nasi absolwenci poszli na pierwszej klasy Gimnazjum w Lubochni, którego pierwszym dyrektorem został nauczyciel naszej placówki – pan Marek Michalak.

W maju 2002 r. powierzono funkcję dyrektora pani Edycie Żmudzie, piastującej to stanowisko do dziś.

W kolejnych latach budynek szkoły, zwłaszcza jej starsza część, został intensywnie unowocześniany. Zmieniło się dosłownie wszystko – począwszy od instalacji centralnego ogrzewania (likwidacja pieców kaflowych) i renowacji elewacji „starego” budynku szkoły. Został zmieniony dach, elewacja zewnętrzna budynku tzw. starej
i następnie nowej szkoły; wymieniono całą stolarkę okienną, drzwi zewnętrzne i wewnętrzne, wyremontowano duży korytarz szkoły, zrywając starą drewnianą podłogę
i kładąc ocieplenie i kafelki; przeprowadzono  remont ścian na korytarzach i we wszystkich klasach i innych pomieszczeniach;  – ocieplanie, szpachlowanie, malowanie. Wyremontowano łazienki dla uczniów i nauczycieli; zakupiono nowe instalacje sanitarne i wyposażenie łazienek w drobny sprzęt higieniczny. Dostosowano także pomieszczenia  kuchni i jadalni do wymogów sanitarno-epidemiologicznych. Zakupiono nowy sprzęt kuchenny. Wyremontowano pomieszczenia socjalne dla pracowników niepedagogicznych. Zorganizowano i wyposażono gabinet pedagoga i higienistki. We wszystkich klasach wymieniono meble – segmenty i ławki. Zakupiono sprzęt multimedialny, audiowizualny, komputerowy. Teren przed szkołą utwardzono, tworząc estetyczny parking i piesze ciągi komunikacyjne.  Zadbano o dodatkowe oświetlenie terenu przed szkołą. Wykonano nasadzenia roślin. Zrekultywowano teren zielony, tworząc przestrzeń do gry w piłkę nożną i siatkową. Przygotowano teren, na którym zainstalowano gminny plac zabaw nie tylko dla uczniów, ale także dla dzieci z pobliskich wsi. Dla polepszenia bezpieczeństwa zainstalowano nowoczesny monitoring. Po raz kolejny wymieniono urządzenia w kotłowni szkolnej, remontując generalnie jej pomieszczenia. W wakacje 2020 roku wymieniono we wszystkich klasach podłogi, zrywając stare pamiętające rok 1937. Wykonano wylewki betonowe i położono specjalną antypoślizgową nawierzchnię. Zmieniła swój wygląd także sala gimnastyczna – wzbogacono ją o nową profesjonalną powierzchnię i nowe drabinki sportowe.